Przejdź do treści

Zagraliśmy w GTA 6 i zbieramy szczęki z podłogi. Pierwsze wrażenia po debiucie hitu Rockstara na trzy głosy

8 minut czytania

Podobnie jak cała masa innych fanów serii równo o północy zasiedliśmy z padami w dłoniach przed ekranami i daliśmy się porwać magii GTA 6. Czy było warto? Jeszcze jak! Oto garść pierwszych wrażeń z zabawy rozpisany na trzy redakcyjne głosy.

Wesprzyj redakcję i dodaj PC Format do ulubionych źródeł w Google. To dla nas bardzo ważne!


Powiedzieć, że GTA 6 jest fenomenem, to jak stwierdzić, że w na Florydzie bywa ciepło. Gra zadebiutowała z najwyższymi ocenami w historii, jednogłośnie przy tym budząc podziw wśród recenzentów. Za pady chwycił cały świat (no, prawie – bo np. Rosjanie mają tutaj sporo powodów do narzekań), a my nie byliśmy gorsi. Przed premierą pograć co prawda się nie dało, ale to nie szkodzi – bo tym samym nie ominęła nas noc pełna wrażeń.

Grzegorz Karaś: otwarty świat GTA 6 budzi niekłamany podziw

To bez wątpienia była noc, którą zapamiętam do końca życia. Wiedziałem oczywiście, że jest dobrze, ale przeczytać to coś zupełnie innego niż zobaczyć na własne oczy. Nie będę tu pewnie odkrywczy, jednak sądząc po pierwszych pięciu godzinach GTA 6 jest najpiękniejszą, najbardziej rozbudowaną i najbogatszą w detale symulacją miasta i zarazem grą z otwartym światem. A co w tym wszystkim najciekawsze, choć zabawa wcale nie zaczyna się od zrzucenia bomby atomowej, to wrażenia i tak są wyśmienite, a z biegiem czasu jest… jeszcze lepiej. Moment, kiedy w nocy wyjechałem na wypełnioną samochodami drogę i ze świateł reflektorów zaczął wyłaniać się pełen szczegółów świat, był czymś niesamowitym. Również z innego powodu.

GTA 6
GTA 6

W USA byłem pięć razy i choć o Florydę nie zahaczyłem, to w Kalifornii widziałem – mam wrażenie – coś charakterystycznego dla Stanów Zjednoczonych i zarazem dającego się bardzo mocno odczuć w tej grze. To wszechobecna mieszanina syfu i bogactwa, które współistnieją obok siebie. Odnoszę wrażenie, że GTA 6 powstało jako kulturowy, interaktywny obraz właśnie tak pojmowanej „amerykańskości”. Pokazują to zaś detale, mnóstwo, mnóstwo detali, które łączą w pewnym sensie ten „buracki” świat z przepychem i blichtrem. GTA 6 nie boi się pokazywać zdychających z ohydy przedmieść z wkomponowanymi w ich tkankę bogatymi resortami, w których nago paradują jacyś nowobogaccy. Paskudne podwórka nie przeszkadzają gustownie urządzonym wnętrzom. Na światłach obok siebie stoją rozpadające się rzęchy i bryki za parę baniek. To wszystko znajdziecie w tej grze.

GTA 6
GTA 6

Zobaczycie też… rewelacyjnie zrobione tło. Podczas rozmów między bohaterami dostrzeżecie np., że gdzieś daleko w kadrze jakiś szop podnosi pokrywę śmietnika, by wskoczyć do środka za resztkami jedzenia. Kiedy indziej, gdy wjedziecie w słup ze światłami drogowymi, na ulicę spadną ogłuszone uderzeniem i wcześniej siedzące na nim mewy. Tego rodzaju dbałość o detale dotyczy również naszych bohaterów, gdyż twórcy nierzadko nie idą na skróty i musimy tu np. dbać o naszą postać na różne sposoby. A to z kolei sprawia, że GTA 6 – choć dalej co prawda jest częścią własnego cyklu i jego najbogatszą odsłoną – bardzo mocno pod względem wrażeń zbliża się do stylu gry znanego nam z Red Dead Redemption 2. Czy to dobrze? Cóż, sami wiecie najlepiej – ja jednak jestem oczarowany. 

Mikołaj Łaszkiewicz: nie wierzyłem, że taka grafika będzie możliwa na PS5

Na PlayStation 5 wyszły już takie graficzne perełki, jak Death Stranding 2 (najlepsze twarze i animacje w grach, jakie widziałem) czy Horizon Forbidden West (cudowne plenery i natura). Szczerze mówiąc, nie sądziłem, że komuś uda się przebić to, co już znaliśmy, a już w ogóle nie liczyłem na to, że zrobi to gra o takiej skali, jak GTA 6.

GTA 6
GTA 6

Grand Theft Auto 6 na PlayStation 5 Pro (na tej konsoli ogrywam przygody Jasona i Lucii) wygląda zjawiskowo. Już od pierwszych chwil zachwycałem się niesamowicie klimatycznym oświetleniem, absurdalnie dobrymi animacjami wszystkich postaci (w tym NPC-ów), świetnym wykorzystaniem ray tracingu i nieziemsko wysokim poziomem detali (o których wspominał już Krigor). Twarze postaci wyglądają cudownie, a kadry z Leonidy przypominają bardziej filmy akcji niż grę wideo. Przechodząc z prologu do pierwszych misji, co chwilę przystawałem tylko po to, żeby podziwiać, jak Jason nalewa sobie kawy, bo realistyczna symulacja płynów w GTA 6 bije na głowę wszystko, co do tej pory widziałem w grach. 

Im dalej zagłębiałem się w fabułę, tym bardziej doceniałem, że w zasadzie wszystkie elementy świata są tu na najwyższym poziomie. Death Stranding 2 czy Horizon Forbidden West były wybitne w niektórych aspektach, ale w innych widać było pewne cięcia – w GTA 6 w zasadzie się to nie zdarza. Idziecie na bagna, a gra serwuje wam realistyczną deformację terenu, gęstą mgłę reagującą na wasze ruchy i mnóstwo wody, która wygląda jak prawdziwa. Wycieczka do miasta kończy się tym, że podziwiamy ray tracing, przez 5 minut gapiąc się na kałuże przy drodze, bo tak doskonale odbijają się w nich wszystkie okoliczne budynki albo lampy uliczne. Przejażdżka samochodem pokazuje, że genialne oświetlenie i śledzenie promieni działa także wewnątrz auta, które wygląda lepiej niż w Gran Turismo 7 czy innych grach wyścigowych.

GTA 6
GTA 6

Najmocniejszym punktem GTA 6 jest jednak bez wątpienia oświetlenie. Nie mam pojęcia, jak Rockstarowi udało się osiągnąć tak perfekcyjnie wyglądające RTGI bez użycia path tracingu. Każdy moment rozgrywki jest idealnie oświetlony, niezależnie od tego czy mówimy o zamkniętych przestrzeniach, wnętrzach budynków, wielkich plażach czy centrum miasta. Miejsca, w których spodziewacie się cienia, są zacienione, a jasne neony rozświetlają okolicę, odbijając się w szybach, na karoserii samochodów i innych powierzchniach, które powinny je odbijać. Świetnie wypada też fakt, że jeśli jakieś źródło światła pada na kolorową powierzchnię, to światło odbite jest zabarwione na ten kolor – niemal jak w przypadku path tracingu.

Na razie bardzo pobieżnie zapoznałem się z grafiką w GTA 6, ale wiele jej aspektów po prostu od razu rzuca się w oczy. Za kilka dni na pewno odkryję jeszcze więcej smaczków i drobnych detali, którymi się z wami podzielę.

Jakub Dmuchowski: pierwszy kontakt z GTA 6 to wstęp do dłuższego romansu

Przyznam się bez bicia, iż jest to moja pierwsza bezpośrednia styczność z przedstawicielem serii Grand Theft Auto. San Andreas ominęło mnie za dzieciaka, z kolei za nieco starszego, acz wciąż małolata, absolutnie nie zainteresowałem się ani “czwórką”, ani też “piątką”. Na dobrą sprawą moja przygoda z twórczością Rockstara rozpoczęła się od Red Dead Redemption i na wieść o tym, że GTA 6 ma czerpać pełnymi garściami z odsłony traktującej o perypetiach Arthura Morgana doszedłem do wniosku, iż pora wreszcie się przełamać i przekonać na własne oczy, czy wszystkie te zachwyty nad gangsterskim cyklem są uzasadnione.

GTA 6
GTA 6

Zacznijmy od tego, że choć potrafię docenić oszałamiającą, pełną detali oprawę graficzną, tak okazało się, iż należę do grona osób, które na widok animacji w 30 klatkach na sekundę odruchowo wzdrygają się z niesmaku. Co prawda z biegiem godzin jest coraz lepiej i powoli się przyzwyczajam, aczkolwiek pierwsze kilkadziesiąt minut było… sztywne? Lepsze określenie w tym momencie nie przychodzi mi do głowy, acz z prawdziwą przyjemnością jestem w stanie stwierdzić, że niedomagająca płynność – nawet na PlayStation 5 Pro – to w zasadzie jedyne, co wzbudziło moje zastrzeżenia. Pewnie, nie miałem jeszcze okazji zagłębić się w świat gry tak bardzo, jakbym chciał, niemniej to, co zdążyłem zobaczyć, zrobiło na mnie piorunujące wrażenie.

Rockstar na każdym kroku próbuje nam udowodnić, że trzynaście lat, które minęło od premiery GTA 5, zostało spożytkowane na dopieszczanie Leonidy i Vice City do granic możliwości. Piękne widoki, tętniące życiem ulice, realistycznie zachowujący się bohaterowie niezależni (staruszek na skuterze zjechał z chodnika wprost pod koła rozpędzonego samochodu – zakładam, iż z tym na co dzień borykają się mieszkańcy Florydy, która była inspiracją dla mapy Grand Theft Auto 6), a przede wszystkim pełna swoboda i kilkaset tuzinów smaczków pozwalających wsiąknąć bez pamięci w wirtualnym świecie. Jaka inna gra pozwala mi grzecznie pożegnać się ze sprzedawcą ze sklepu monopolowego, zanim opuszczę go z butelką rumu i czipsami pod pachą?

GTA 6
GTA 6

 Nie sposób też zapomnieć o dwójce protagonistów, z którymi to, mam nadzieję, przyjdzie mi spędzić wiele godzin. Jason to kawał chłopa, niemniej odnoszę wrażenie, że daleko mu do pospolitego gangstera i jest dość złożoną postacią. Za sprawą systemu karmy zaczerpniętego wprost z RDR2 musimy bardziej uważać na to, co robimy (lub wręcz przeciwnie – zawsze można kierować się podwórkową dewizą “tylko Bóg może mnie osądzać”), aczkolwiek to nie jedyny wskaźnik, na który powinniśmy mieć baczenie. Ćwiczenia, odżywianie, sen – w pewnym momencie odniosłem wrażenie, iż stanem Jasona przejmuję się bardziej niż własnym, co zresztą poskutkowało spóźnioną wycieczką na siłownię.

GTA 6
GTA 6

Reasumując – dziewicze spotkanie z cyklem Grand Theft Auto uważam za niezwykle udane i na razie nic nie wskazuje na to, abym w najbliższej przyszłości miał zmienić zdanie w tej kwestii. Pewnie, natrafiłem na kilka babolków, ale przy produkcji tej skali uniknięcie ich było praktycznie niemożliwe (i żeby było jasne – nie usprawiedliwiam Rockstara, po prostu staram się realistycznie podejść do sprawy) i zgaduję, że względnie szybko zostaną one wyeliminowanie. Teraz zaś muszę prosić o wybaczenie, ale zamierzam odłożyć klawiaturę na bok i chwycić pada w dłonie.

Wesprzyj redakcję i dodaj PC Format do ulubionych źródeł w Google. To dla nas bardzo ważne!

0 komentarzy

Zostaw komentarz