OLED, QLED, a może Micro RGB? Samsung na swojej stronie twierdzi, że “Micro RGB łączy zalety obu tych technologii, minimalizując ich wady”. Bardzo mnie to zainteresowało i postanowiłem sprawdzić, jakie przełożenie ma to na rzeczywistość. Okazuje się, że nie jest aż tak różowo, jak podaje producent, ale o tym za chwilę.
Jeśli chodzi o coś, co zobaczycie zaraz po wyjęciu z pudełka, czyli jakość wykonania, to Samsung nie ma się czego wstydzić. R85H jest dobrze złożony, nie sprawia wrażenia taniego sprzętu, a montaż dwóch nóżek jest banalnie prosty. Całość zajmuje dosłownie chwilę i nie wymaga żadnej gimnastyki. Pierwsze wrażenie jest więc pozytywne.

Micro RGB nie daje rady OLED-om
Największe oczekiwania miałem jednak wobec obrazu, bo R85H korzysta z technologii Micro RGB, która ma (w teorii) zapewnić lepsze odwzorowanie kolorów i wyższą jasność niż OLED. Warto przy tym dodać, że nie jest to MicroLED ani OLED. W Micro RGB nadal mamy do czynienia z telewizorem LCD, w którym za podświetlenie odpowiadają czerwone, zielone i niebieskie diody LED. To rozwiązanie powinno poprawiać „czystość” kolorów, ale nie eliminuje wszystkich ograniczeń klasycznych ekranów LCD.

Niestety Micro RGB szybko pokazuje swoje ograniczenia – obraz potrafi czasem wyglądać dobrze, ale największym problemem jest dla mnie blooming, czyli poświata wokół jasnych obiektów wyświetlanych na ciemnym tle. Telewizor ma zbyt mało stref lokalnego wygaszania, żeby precyzyjnie kontrolować podświetlenie w każdej części ekranu. W efekcie światło „rozlewa się” na sąsiednie obszary, a w najbardziej kontrastowych scenach R85H potrafi przypominać nawet „zwykłe” telewizory LCD, które nie miały odpowiednio zaawansowanego podświetlenia strefowego.
Skutkuje to pojawianiem się efektu „halo” wokół jasnych elementów, szczególnie napisów i innych niewielkich obiektów na ciemnym tle. Niestety zdarza się też, że białe elementy obrazu przejmują odcień sąsiadujących kolorów, a telewizor potrzebuje chwili, żeby to poprawić, ale nigdy nie będzie do końca idealnie, bo strefy wygaszania są dość duże.
Ekran to jego najsłabszy punkt
Nie mogę natomiast narzekać na samą jasność ekranu, R85H bez większego problemu radzi sobie w dobrze oświetlonym pomieszczeniu, a oglądanie telewizji w ciągu dnia czy przy pełnym słońcu nie stanowi problemu. Całkiem ładnie prezentuje się też HDR w kinowych hitach, choć w pełnym słońcu i przy błyszczącej matrycy efekt nie jest idealny. W ciągu dnia i przy sztucznym świetle, na powierzchni ekranu często widać odbicia osób i przedmiotów znajdujących się w pomieszczeniu, więc warto o tym pamiętać.
W niezależnych testach Samsung R85H osiągał maksymalną jasność na poziomie około 1000 nitów. To przyzwoity wynik, który wystarczy do oglądania większości materiałów HDR, ale w tej klasie cenowej spodziewałem się czegoś więcej. Podobnie wyceniony OLED – Samsung S92H – może pochwalić się nie tylko wyższą jasnością na poziomie nawet 1700 nitów, ale także obecnością powłoki antyrefleksyjnej, która bardzo spodobała mi się w zeszłorocznym Neo QLED-zie QN92F – w R85H także jej zabrakło.

W tych samych testach nieźle wypada także pokrycie barw. Samsungowi R85H udało się zapewnić pokrycie przestrzeni BT.2020 na poziomie 92,14 proc., DCI-P3 na poziomie 97,25 proc. oraz sRGB na poziomie 99,95 proc. To bardzo dobre rezultaty, ale szeroka paleta barw nie oznacza jeszcze, że telewizor zawsze i w każdym trybie wyświetla je w sposób naturalny.
Okazuje się bowiem, że dobranie odpowiedniego profilu obrazu w grach było zaskakująco trudne. Po uruchomieniu trybu gry z profilem standardowym kolory były dla mnie zdecydowanie zbyt intensywne – wyglądały sztucznie, kontrast był przesadzony, a całość sprawiała wrażenie telewizora wystawionego na sklepowej ekspozycji. Ręczne dostosowanie parametrów dawało znacznie lepszy efekt, ale wtedy obraz stawał się nieco zbyt mało nasycony, co skutkowało tym, że w EA FC 27 trawa była bardziej szara niż zielona.
Nie udało mi się znaleźć idealnego balansu, który dawałby dobry obraz w każdej grze. Musiałem wybierać między wierniejszym obrazem z nieco mniejszą ilością koloru i kontrastu a bardziej efektownym ustawieniem, które przekłamywało barwy i to w zasadzie dla każdej gry oddzielnie. Po dłuższej zabawie można oczywiście wycisnąć z R85H całkiem przyjemny obraz, ale sądziłem, że w 2026 roku będę musiał zmieniać ustawienia obrazu w zależności od tego, w co gram.

Na szczęście znacznie lepiej wypada Filmmaker Mode. Korzystałem z niego za każdym razem do oglądania filmów i seriali. Muszę przyznać, że obraz jest wtedy całkiem naturalny, ciepły i nie widać żadnych przekłamań w kwestii kolorów. Niezależnie od tego czy oglądałem współczesne filmy i seriale, czy też sięgałem do nieco starszych produkcji – wszystko było w porządku.
Nie polecam natomiast trybu AI przeznaczonego do oglądania piłki nożnej. Rzeczywiście poprawia płynność obrazu, szczególnie tego ze streamingu online (który często działa w 30 klatkach na sekundę), ale jednocześnie „masakruje” kolory. Murawa wygląda sztucznie, jadowicie zielono, pozostałe barwy są przesadnie intensywne, a kontrast traci naturalną głębię. Zdecydowanie lepiej samemu dostosować obraz do własnych upodobań – wtedy oglądanie piłki nożnej może być całkiem przyjemne.
W teorii gry, to jego konik
Na papierze może wydawać się, że R85H jest naprawdę dobrze przygotowany do grania. Dostajemy cztery złącza HDMI 2.1, obsługę rozdzielczości 4K przy 144 Hz, VRR oraz FreeSync Premium Pro. Telewizor wspiera też ALLM, czyli automatyczne przełączanie w tryb niskiego opóźnienia. Mój sprzęt (PS5 Pro i Switch 2) był wykrywany bez problemu, a tryb gry, HDR i VRR działały tak, jak powinny.
Na plus zaliczam też niski input lag – nawet podczas sieciowych starć w EA FC 27 czy Call of Duty nie było żadnych opóźnień i nie odczułem różnicy między moim gamingowym monitorem, a Samsungiem R85H.

Niestety, niski input lag to nie wszystko, bo na ekranie potrafi pojawić się lekkie smużenie. Czas reakcji pikseli jest po prostu za wolny jak na telewizor tej klasy i wygląda to gorzej od OLED-ów, a nawet Neo QLED-a, którego testowałem w zeszłym roku. QN92F radził sobie z tym zauważalnie lepiej, co widać szczególnie w szybkich grach poprzez rozmycie przy obracaniu kamery, albo w wyścigach, podczas mijania różnych budynków z dużą prędkością.
Oczywiście trzeba wziąć poprawkę na to, że nie każdy gra w takie szybkie tytuły, bo w przypadku God of Wara czy Star Wars Jedi: Survivor nie czuć tego niemal wcale, a intensywne kolory i dobrą jasność można zaliczyć na plus.
Tizen jest zaskakująco dobry
Na szczęście Samsung R85H ma też swoje mocne strony i z pewnością należy do nich system operacyjny Tizen. Samsung naprawdę postarał się, żeby doświadczenie płynące z używania Smart TV było bezbolesne. Interfejs działa szybko, aplikacje uruchamiają się sprawnie, a podczas korzystania z menu nie zauważyłem nadmiernie irytujących przycięć. Dostępne są też praktycznie wszystkie aplikacje Smart TV, których można oczekiwać od współczesnego telewizora. Nawet przez chwilę nie czułem potrzeby podłączania zewnętrznego przystawki Smart TV np. Apple TV.
Mam natomiast jedno zastrzeżenie do pilota, bo choć doceniam, że ładuje się poprzez mały panel słoneczny z tyłu, to nie rozumiem, dlaczego zabrakło na nim szybkiego wyboru źródła obrazu. Żeby przełączyć się na HDMI, trzeba przeklikać kilka ekranów menu, albo nauczyć się na pamięć, które przyciski trzeba wcisnąć po sobie. To niby drobiazg, ale bywa irytujący, szczególnie jeśli korzystamy z kilku urządzeń podłączonych do telewizora jednocześnie. Sam pilot jest poza tym wygodny, ale przydałby się ten jeden dedykowany przycisk.

Doceniam też obsługę głosową, która jest zdecydowanie najlepsza na rynku. Bixby rozumie język polski i pozwala sterować telewizorem, zmieniać kanały, regulować głośność, przełączać źródła sygnału czy uruchamiać aplikacje. Możemy też wydawać proste polecenia dotyczące obrazu i dźwięku. Nawet nie wiecie, jak upraszcza to obsługę telewizora. Wystarczy poprosić o włączenie Filmmaker Mode albo zwiększenie jasności i tyle – telewizor sam to zrobi.
Większość pozostałych dodatków AI traktuję jednak raczej jako ciekawostkę. Wolę samodzielnie ustawić parametry obrazu niż pozwalać telewizorowi na automatyczne kombinowanie z kolorami i kontrastem. Doceniam jednak automatyczne zwiększanie głośności, kiedy w pomieszczeniu robi się głośniej i np. zaczyna pracować zmywarka czy odkurzacz w trakcie filmu lub meczu. Przydatny jest też tryb sztuki, wyświetlający obrazy na ekranie, choć to raczej bajer nie dla mnie, bo kiedy nie oglądam telewizora, po prostu go wyłączam.
Dźwięk, HDR i kilka innych funkcji
Samsung R85H obsługuje większość popularnych formatów obrazu i dźwięku – wspiera HDR10, HDR10+ oraz HLG, ale Samsung nadal nie oferuje Dolby Vision, więc posiadacze Xboksów Series X/S nie skorzystają z tej opcji. To nic nowego w przypadku tej marki, jednak warto o tym pamiętać. Jeżeli korzystacie z konsol czy serwisów streamingowych oferujących Dolby Vision, będziecie musieli zadowolić się innym formatem HDR.
Pozytywnie oceniam też wbudowany system audio z konfiguracją 2.0 o mocy 30 W, z obsługą Dolby Atmos, Object Tracking Sound Lite i Q-Symphony. Da się na nim oglądać filmy i grać bez konieczności dokupywania zewnętrznego sprzętu, ale do pełni wrażeń zawsze polecam dobrać sobie soundbar lub zestaw kina domowego.
Micro RGB to za mało, żeby mnie przekonać
Samsung R85H to dość dziwny telewizor, bo dostajemy tu wysoką jakość wykonania, świetnie działający Smart TV, bardzo dobre wyposażenie gamingowe (144 Hz, cztery HDMI 2.1) i nie najgorszą jasność.
Trudno powiedzieć, że to kiepski sprzęt, ale z drugiej strony właśnie jakość obrazu, czyli najważniejszy element każdego telewizora, nie spełniła moich oczekiwań. Blooming jest zbyt widoczny, nawet w przypadku zwykłych napisów, stref wygaszania jest za mało, a smużenie podczas grania nie przystoi w tej klasie cenowej. Nie jestem też fanem oferowanych presetów obrazu w trybie gry, bo naprawdę ciężko sensownie go ustawić. Po dość długim ręcznym przestawianiu poszczególnych suwaków można wycisnąć z R85H przyzwoity efekt, ale to za mało w tej cenie i mam poczucie, że cofnąłem się o kilka lat, do czasów sprzed telewizorów OLED.
Wydaje mi się, że największą bolączką Samsunga R85H jest ograniczona liczba stref wygaszania i w następnej generacji po prostu trzeba to zmienić. Na razie nie mogę polecić tego telewizora z czystym sumieniem, w cenie 6000 złotych (musiałby jeszcze trochę stanieć). W tej kwocie można znaleźć lepsze modele, również w ofercie samego Samsunga (zarówno OLED-owe, jak i nie OLED-owe). Spodziewałem się znacznie więcej po R85H (szczególnie patrząc na cenę), a dostałem sprzęt, który ma kilka mocnych stron, ale pozostawia spory niedosyt.
Ocena: 6,5/10
Cena: 5999 złotych
Dostarczył: Samsung
| Rozmiar ekranu | 55 cali (138 cm) |
|---|---|
| Rozdzielczość | 3840 × 2160 pikseli (4K UHD) |
| Technologia ekranu | LCD z podświetleniem Micro RGB i lokalnym wygaszaniem |
| Częstotliwość odświeżania | 100 Hz natywnie, do 144 Hz z VRR |
| Szczytowa jasność HDR | ok 1000 cd/m² |
| Procesor obrazu | Micro RGB AI Engine |
| HDR | HDR10+, HDR10+ Adaptive, HDR10+ Gaming, HLG, Micro RGB HDR+, automatyczne remasterowanie HDR |
| Gaming | 4K/144 Hz, VRR, AMD FreeSync Premium Pro, ALLM, Game Bar, Game Motion Plus |
| Złącza | 4 × HDMI 2.1 (4K/144 Hz), 2 × USB-A, 1 × Ethernet (LAN), 1 × optyczne wyjście audio, wejście antenowe, CI+ |
| Łączność | Wi-Fi 6E, Bluetooth 5.3 |
| System operacyjny | Tizen Smart TV (One UI Tizen) |
| Sterowanie głosowe | Bixby |
| Głośniki | 2.0, moc 30 W |
| Technologie audio | Dolby Atmos, Object Tracking Sound Lite, Q-Symphony, Active Voice Amplifier Pro, Adaptive Sound Pro |
| Obsługiwane formaty HDR | HDR10+, HLG (brak Dolby Vision) |
| Tuner | DVB-T2/C/S2 |
| Pilot | SolarCell Remote, ładowanie światłem lub przez USB-C |
| Wymiary | 1224 × 744 × 218 mm (z podstawą), 1224 × 708 × 52 mm (bez podstawy) |
| Waga | 14,9 kg |
| Standard VESA | 300 × 200 mm |
| Pobór energii | 77 W (typowy), 220 W (maksymalny), 107 kWh rocznie (według normy UE) |
| Klasa energetyczna | F (SDR), G (HDR) |
- dobrze wykonana obudowa i łatwy montaż nóżek
- bardzo sprawnie działający Tizen i szeroki wybór aplikacji
- niezła jasność
- szeroka paleta barw
- cztery złącza HDMI 2.1 i obsługa 4K/144 Hz
- VRR, FreeSync Premium Pro i niski input lag
- wygodne sterowanie głosowe z obsługą języka polskiego
- dobrze działający Filmmaker Mode
- widoczny blooming i zbyt mała liczba stref lokalnego wygaszania
- smużenie i powolny czas reakcji pikseli
- problemy z doborem profilu obrazu w grach
- tryb AI piłka nożna przesadnie przekłamuje kolory
- brak Dolby Vision i obsługi DTS
- błyszcząca powierzchnia prosi się o wyższą jasność
- brak szybkiego przycisku wyboru źródła obrazu na pilocie
- wysoka cena, jak na swoje możliwości









0 komentarzy