LEGO Harry Potter Collection na Switchu 2 działa płynnie, ale na graficzne czary nie liczcie [RECENZJA TECHNICZNA]

LEGO Harry Potter Collection to kompletny pakiet dwóch gier: LEGO Harry Potter: Years 1-4 oraz LEGO Harry Potter: Years 5-7. W ramach tego zestawu dostajemy przygodę obejmującą całą historię znaną z siedmiu książek i ośmiu filmów, od pierwszej wizyty Harry’ego na Ulicy Pokątnej aż po finałowe starcie z Voldemortem. To sporo zawartości, szczególnie że poza przechodzeniem kolejnych misji można, jak to zwykle bywa w grach z serii LEGO, również eksplorować Hogwart, zbierać znajdźki, odblokowywać postacie i wracać do ukończonych poziomów w trybie swobodnej zabawy.

Warto od razu zaznaczyć, że wydanie na Nintendo Switch 2, to port, a nie remaster czy remake pozwalający na dostosowanie klasycznych gier do współczesnych standardów. Oznacza to, że dostajemy dokładnie tą samą zawartość, co w istniejącej kolekcji, którą wcześniej mogliśmy uruchomić na pierwszym Switchu. LEGO Harry Potter Collection pierwotnie zadebiutowało w 2016 roku, a później, w 2018 roku, trafiło również na konsolę Nintendo poprzedniej generacji. Za przygotowanie nowego wydania odpowiadają Double Eleven i Cast Iron Games. Nie zmieniono konstrukcji poziomów, nie dodano nowych mechanik ani nie przebudowano oprawy graficznej. Jeżeli ktoś liczył na odświeżenie modeli, tekstur czy animacji, musi odpowiednio dostosować oczekiwania. Poza tym, LEGO Harry Potter Collection na Switchu 2 jest naprawdę bardzo przyjemnym tytułem, szczególnie w kanapowej kooperacji.

Switch 2 pomógł Harry’emu wyczarować trochę klatek

Od razu po uruchomieniu w oczy rzuca się w zasadzie idealna płynność. Na pierwszym Switchu LEGO Harry Potter Collection potrafiło mieć spore problemy z płynnością, a liczba klatek na sekundę wyraźnie się wahała. Na Switchu 2 sytuacja wygląda znacznie lepiej i w moich testach gra utrzymywała 60 klatek na sekundę zarówno w trybie stacjonarnym, jak i przenośnym, bez zauważalnych spadków. Dzięki temu eksploracja Hogwartu, rzucanie zaklęć, walka z większą ilością wrogów i poruszanie się między kolejnymi lokacjami są teraz znacznie płynniejsze, a sterowanie pozostaje responsywne. Nie ma problemów z opóźnieniami czy „chrupnięciami” animacji w bardziej wymagających scenach. Zdarza się natomiast, że postacie poruszają się nieco nieporadnie, ale to już część oryginalnej gry, której w porcie nikt nie będzie zmieniał.

Na pierwszym Switchu, szczególnie po podłączeniu konsoli do telewizora, obraz potrafił być wyraźnie rozmyty, co wynikało z dość ograniczonej mocy konsoli i niemożności wysłania sygnału o rozdzielczości wyższej niż 1080p. Na Switchu 2 jest pod tym względem znacznie lepiej, bo rozdzielczość jest widocznie wyższa, a obraz pozostaje ostry zarówno na dużym ekranie, jak i w trybie przenośnym. Dostaliśmy tutaj też drobne ulepszenia w zakresie tekstur i oświetlenia, które trafiły na konsole PlayStatin 4 czy Xbox One, ale ominęły pierwszego Switcha. Modele postaci i dość płaski świat (jak na 2026 rok) nadal zdradzają wiek gry, a niektóre elementy otoczenia są uproszczone. Mimo to oryginalna, klockowa estetyka zestarzała się całkiem dobrze i moim zdaniem wcale nie czuć, że oryginał ma już na karku 16 lat. Klorowe lokacje, charakterystyczne animacje i rozpoznawalne miejsca ze świata Harry’ego Pottera wciąż mają swój urok i są naprawdę dobrze zaprojektowane. Pod tym względem trudno narzekać na samą bazę wizualną, nawet jeśli widać, że od premiery minęło już sporo czasu.

Harry starzeje się z godnością

Wiek produkcji wychodzi na jaw przede wszystkim w jej konstrukcji. Zamiast dużego, otwartego świata mamy dziesiątki mniejszych map, pomiędzy którymi przechodzimy przez ekrany ładowania. Na szczęście zazwyczaj trwają one krótko, ale ich częstotliwość potrafi być nieco dokuczliwa, zwłaszcza gdy przyzwyczailiśmy się już do współczesnych gier oferujących znacznie bardziej bezpośrednie przejścia między lokacjami (nawet z serii LEGO). Podobnie wygląda kwestia animacji i niektórych rozwiązań z zakresu gameplayu (wybieranie czarów bywa niewygodne), które mogą wydawać się nieco archaiczne w zestawieniu z nowszymi odsłonami serii LEGO.

Nie zmieniła się także warstwa dźwiękowa i to chyba najbardziej kontrowersyjna kwestia w całej tej kolekcji. Gigantycznym plusem pozostaje świetna ścieżka muzyczna, w której znalazły się charakterystyczne motywy znane z filmów. Brzmią one bardzo dobrze i skutecznie budują atmosferę kolejnych przygód w Hogwarcie. Trzeba jednak pamiętać o dużej łyżce dziegciu w tej beczce hogwartowego miodu, czyli tym, że LEGO Harry Potter Collection nie ma pełnego voice actingu. Dialogi przedstawiane są za pomocą gestów, mimiki i charakterystycznych dla starszych gier LEGO pomruków oraz odgłosów postaci. W 2010 i 2011 roku takie rozwiązanie było akceptowalne, ale współcześnie seria poszła już w innym kierunku. To jedna z ostatnich odsłon LEGO, w których zabrakło normalnych dialogów, przez co pod względem narracji i prezentowania historii gra odstaje od nowszych produkcji. Wydaje mi się także, że skoro Warner Bros wydało teraz kolekcję na Switchu 2, to raczej nie mają zamiaru stworzyć remake’u z pełnym voice actingiem.

Ciężko nie polubić LEGO Harry Potter Collection

Mimo kilku ograniczeń technicznych LEGO Harry Potter Collection potrafi dostarczyć sporo frajdy. To naprawdę dobra propozycja dla młodszych graczy, fanów uniwersum J.K. Rowling i osób, które szukają niezobowiązującej gry do wspólnej zabawy na jednej kanapie. Produkcja oferuje lokalny tryb kooperacji dla dwóch osób, a zbieranie ukrytych znajdziek, odblokowywanie kolejnych postaci i rozwiązywanie prostych zagadek dobrze sprawdzają się podczas wspólnego przechodzenia kampanii. Dla starszych graczy będzie to przede wszystkim nostalgiczna podróż do Hogwartu znanego z dzieciństwa i okazja do eksplorowania świata Harry’ego Pottera.

Pewien problem z nowym wydaniem może pojawić się jednak przy zakupie kolekcji. Posiadacze wersji na pierwszego Switcha nie otrzymali bowiem możliwości ulepszenia gry do edycji na Switcha 2 z poziomu Nintendo eShop. Oznacza to, że nawet jeśli macie już grę w swojej bibliotece, musicie kupić ją ponownie w pełnej cenie, jeśli chcecie mieć wydanie na Switcha 2. To niestety nadal dość częsta praktyka w kwestii wydań z pierwszego Switcha na Switcha 2.