27 lipca 2006 roku Intel po raz pierwszy wypuścił na rynek linię procesorów Core 2 Duo. Wprowadziła ona do komputerów domowych architekturę Conroe, zastępując tym samym wcześniejszą rodzinę procesorów NetBurst Intela, którą reprezentował przede wszystkim jednordzeniowy Pentium 4. Premiera ta zmieniła dotychczasowe zasady rywalizacji między twórcami układów polegającej na produkcji procesorów z coraz wyższym taktowaniem i przywróciła Intelowi przewagę w wydajności nad produktami AMD.
Conroe zmieniło sposób osiągania wyższej wydajności
Wraz z pojawieniem się układów Core 2 Duo Intel odpuścił dotychczasową pogoń za osiąganiem wysokich częstotliwości taktowania, mającą duże znaczenie w przypadku poprzednich produktów z linii Pentium 4. Procesor Conroe – produkowany w litografii 65 nm i wyposażony w 291 milionów tranzystorów – charakteryzował się krótszym potokiem wykonawczym, większą liczbą instrukcji na takt, ulepszonym przewidywaniem rozgałęzień oraz wspólną pamięcią podręczną dostępną dla obu rdzeni procesora. Wprowadzone zmiany umożliwiły rzadko spotykany dzisiaj przeskok generacyjny.
Zgodnie z twierdzeniami Intela, nowa architektura zapewniała nawet o 40% wyższą wydajność, przy jednoczesnym zużyciu ponad 40% mniej energii niż poprzednie modele. Podstawowe modele pokonywały w testach nawet flagowe Pentium Extreme Edition, zdolne przecież do operowania przy prawie dwukrotnie wyższym taktowaniu. Wprowadzenie Core 2 Duo położyło również kres przewadze wydajnościowej firmy AMD. Rodzina Athlon 64 nie mogła nadążyć za efektywnością nowych rozwiązań Intela. Równowaga sił została zachwiana tak bardzo, że swoją pozycję AMD zostało odzyskiwać dopiero po przeminięciu wielu kolejnych generacji sprzętu. W opinii wielu Czerwoni stanęli na nogi dopiero w okolicach premiery bazującej na Zen 2 serii Ryzen 3000. Platforma Niebieskich szybko stała się domyślnym wyborem zarówno dla graczy jak i wszystkich innych użytkowników oczekujących najwyższych osiągów od swoich komputerów osobistych.
Dziedzictwo Core 2 kontynuowane w układach 4-rdzeniowych
Intel nie poprzestał na laurach i już we wczesnym 2007 roku rozszerzył swoją ofertę, wprowadzając na rynek rodzinę układów Core 2 Quad. Procesory te w sprytny sposób łączyły dwa układy dwurdzeniowe w jednej obudowie, zapewniając komputerom stacjonarnym dostęp do aż czterech rdzeni procesora bez konieczności wprowadzania nowej architektury i platformy. Core 2 pozostawało bazą dla kolejnych procesorów firmy Intel aż do wprowadzenia przez nią architektury Nehalem (pierwszej generacji procesorów Intel Core i5 & i7) w listopadzie 2008 roku. Choć czasy świetności ma już za sobą, to do dzisiaj pozostaje ciepło wspominany przez prawie wszystkich użytkowników, którzy mieli okazję doświadczyć jego możliwości.
0 komentarzy